Economic Structure and Services Efficiency of Turkish Beekeepers’ AssociationProvince, Turkey

Yazar: Vedat Ceyhan, Selime Canan, Çağatay Yıldırım, Hatice Türkten
Yıl: 2017
Yayım Yeri: European Journal of Sustainable Development
Konu: Tarımsal İşletmecilik
Abstract
The study aimed to explore the current economic situation and services efficiency level of problems of beekeepers’ union and honey producers’ union in Turkey. Research data were collected from 73 beekeepers’ union and 58 honey producers’ union by using well-structured questionnaire. In the research, classical economic analysis approach was used to reveal socio-economic structure of unions. When measuring the efficiency, we followed two stage procedure. In first stage, data envelopment analysis was used, while Tobit model was used to explore the inefficiency determinants in second stage. Research results showed that typical Turkish beekeeper’s union obtained the ₺1,59 from each expenditure by ₺1. Economic condition of beekeeping unions was healthier than that of honey producers’ union. 11% of the Turkish beekeepers and honey producers’ unions were efficient, while the rest were inefficient. The most critical variables affected the efficiency level of unions were manager’s profile and the number of union member. Service efficiency level would increase, if the number of union member increased and profile of managers were improved. The research suggested that the typical Turkish beekeepers’ union would have 927 members to be efficient if they had no income sources without member fee. Keeping the basic record in the beekeepers’ association and developing information management system would accelerate the efficiency improving in Turkey.

Keywords: beekeeping, beekeepers’ union, honey producers’ union, economic analysis, service
efficiency

Araştırmayı İndir

The Effects of Applying Biological Control Measures in Greenhouse Cultivation on the Production Efficiency in Kaş District of Antalya Province, Turkey

Yazar: Hatice Türkten, Çağatay Yıldırım, Vedat Ceyhan, Havva Soytoprak
Yıl: 2017
Yayım Yeri: European Journal of Sustainable Development
Konu: Doğal Kaynaklar ve Çevre Ekonomisi
Abstract
Nowadays, in vegetable production, biological pest control practices are recommended to prevent human health and environmental damage even though there has been lacking of economic information. Therefore, the study examined the economic dimension of biological and chemical control measure and aimed to reveal the link between production efficiency and biological pest control practice. Research data were collected from randomly selected 51 farms implemented chemical pest control practice, and 52 farms implemented biological pest control practice by using questionnaire. Cluster analysis was performed to select similar farms from two different groups. Data envelopment analysis (DEA) was used to calculate the efficiency measures such as technical efficiency, allocative efficiency and economic efficiency. Research results showed that farms implemented in biological pest control in pepper production had better technical efficiency and economic efficiency scores comparing to tomato ones, while the reverse was the case for allocative scores. Farms focused only pepper production, implemented biological pest control had better technical efficiency scores compared to chemical ones. Research results also showed that biological pest control in tomato was excessive net profit, biological control costs and pesticide use in greenhouse, while the reverse was the case for pepper. Farmers would increase their technical efficiency if they improve their skills via participating the extension and training programs.

Keywords: greenhouse cultivation, biological pest control, production efficiency, Antalya, DEA

Araştırmayı İndir

Samsun İlinde Sığır Besiciliği Faaliyetlerinden Ortaya Çıkan Atık ve Yan Ürünlerin Değerlendirilmesi ve Yönetimi

Yazar: Hatice Türkten, Çağatay Yıldırım, Vedat Ceyhan, Orhan Günbüz
Yıl: 2016
Yayım Yeri: Anadolu Tarım Bilimleri Dergisi
Konu: Tarımsal İşletmecilik
Özet

Sığır besiciliğinin bütün aşamalarında meydana gelen atıkların yönetilmesi ve değerlendirilmesi hem işletmeler hem de çevre ve insan sağlığını koruma görevi olan hükümet açısından önem taşımaktadır. Bu sebeple bu araştırmada sığır besiciliğinde gerek yetiştirme dönemi gerekse de kesim sonrası dönemde ortaya çıkan hayvansal atıkların ve yan ürünlerinin miktarının belirlenmesi, atıkların yönetiminde mevcut durumun ortaya konulması, atıkların değerlendirme şekillerinin belirlenmesi ve sığır besiciliği yapan kişilerin atık yönetimi konusundaki bilgi düzeylerinin ortaya konulması amaçlanmıştır. Araştırma verileri Samsun ilinde sığır besiciliği yapan 38 adet işletmeden anket yoluyla ve Samsun ilinde faaliyet gösteren Kırmızı Et Üreticileri Birliği ile 21 adet mezbahadan bireysel mülakatlar ve nitelikli gözlemler yoluyla elde edilmiştir. Hayvansal atıkların miktarının ve değer lendirme biçimlerinin belirlenmesinde “süreç değerlendirmesi (process evaluation)” yaklaşımı kullanılmıştır. Sığır besiciliği yapan kişilerin atık yönetimi konusundaki bilinç düzeylerinin ortaya konulmasında, amaca uygun olarak geliştirilmiş ölçek kullanılmıştır. Araştırma sonuçları Samsun ilinde büyükbaş hayvanların kesim sonrası yılda ortalama 240 bin ton hayvansal atık ve yan ürün ortaya çıktığını ve bu atıkların yönetiminde ve değerlendirilmesinde kurumsal bir sistemin olmadığını göstermiştir. Araştırmada ayrıca Samsun ili sığır besicilerinin atıkların değerlendirmesinin kendilerine sağlayacakları katkılardan haberdar olmadıklarını ve atık yönetimi konusunda bilinç düzeylerinin istenen düzeyde olmadığı tespit edilmiştir. İncelenen Üretici Birlikleri karkas kısmı alındıktan sonra geriye kalan atıkların değerlendirmesi için yatırım yapmaya oldukça isteklidirler. Hayvansal atıkların yönetilmesi ve değerlendirilmesi konularında üreticilere eğitim verilmesi, üretici örgütlerine atık değerlendirme tesisi kurmak ve işletmek için ihtiyaç duydukları finansman ve teknik desteğinin sağlanması ve hayvansal atık yönetiminin etkinleştirilmesi için gerekli alt yapı ve mevzuat düzenlemelerinin yapılması işletme düzeyinde ve ulusal düzeyde elde edilecek ekonomik katkıları artırabilecek ve çevresel sürdürülebilirliğe olumlu katkılar sağlayabilecektir.

Anahtar Kelimeler: Atık yönetimi, Hayvansal atıklar, Samsun, Sığır besiciliği

Araştırmayı İndir

Organik ve Geleneksel Sistemde Fındık Yetiştiren Üreticilerin Risk Tutumlarının Karşılaştırılması

Yazar: Kürşat Demiryürek, Vedat Ceyhan, Osman Uysal
Yıl: 2006
Yayım Yeri: 7. Türkiye Tarım Ekonomisi Kongresi Antalya
Konu: Tarımsal İşletmecilik
Özet
Bu çalışmada, Samsun ılı Terme ilçesinde organik ve geleneksel sistemde fındık yetiştiren üreticilerin risk tutumları belirlenmiş ve karşılaştırılmıştır. Araştırmada kullanılan veriler inceleme alanında organik fındık üreten çiftçilerin tamamından ve geleneksel fındık üreticiler arasından basit tesadüfi örnekleme yöntemi ile seçilmiş M çiftçiden anket yoluyla toplanmıştır Risk tutumlarının belirlenmesinde olasılığa sübjektif yaklaşım benimsenmiş ve referans kuman ile tercih ölçeklerinden yararlanılmıştır. Araştırma sonuçları, organik fındık yetiştiricilerinin %67’sinin ve geleneksel fındık yetiştiren çiftçilerin %42’sinin risk seven grubunda yer aldığını göstermiştir. İnceleme alanında geleneksel fındık üreticilerinin riske karşı olma derecelerinin, organik fındık üreticilerinden daha yüksek olduğu belirlenmiştir. Araştırma sonuçlan ayrıca çiftçilerin risk tutumlarının organik tarımı benimsemede önemli bir faktör olduğunu ortaya çıkarmıştır. Çiftçilerin risk tutumlarının belirlenmesini kolaylaştıracak kayıtların tutulmasının teşvik edilmesi ve risk tutumunu belirleyen faktörlerin bütüncül bir yaklaşımla saptanması, organik olmayan fındık üreticilerinin organik tarıma geçişini kolaylaştırabilecektir.
Anahtar Kelimeler:Fındık, Organik Tarım, Risk Tutumu

Araştırmayı İndir

Samsun İlinde Açıkta Sebze Yetiştiren İşletmelerde Teknik Etkinlik ve Teknik Etkinliği Belirleyen Faktörler

Yazar: Ahmet Özçelik, Vedat Ceyhan, Mehmet Bozoğlu, Hüseyin Avni Cinemre
Yıl: 2006
Yayım Yeri: 7. Türkiye Tarım Ekonomisi Kongresi Antalya
Konu: Tarımsal İşletmecilik
Özet
Bu çalışmanın amacı. Samsun ilinde açıkta sebze yetiştiren işletmelerin teknik yönden ne kadar etkin çalıştığını ortaya koymak ve teknik etkinlik üzerinde etkili olan faktörleri saptamaktır Araştırmada kullanılan veriler 2002-200] üretim dönemine ait olup, basit tesadüfi örnekleme yöntemi ile seçilmiş 75 işletmeden anket yoluyla elde edilmiştir İşletme düzeyinde teknik etkinlik katsayılarının tahmininde stokastik sınır analizi yöntemi kullanılmıştır Teknik etkinlik üzerinde etkili olan faktörler en yüksek olabilirlik metodu ile tahmin edilmiştir Araştırma sonuçları açıkta sebze üretiminin mevcut teknoloji ile %18 oranında artırılabileceğini ortaya koymuştur. İncelenen sebze işletmelerinde teknik etkinlik katsayısı 0.56 ile 0.95 arasında değişmekte olup, ortalama 0.82’dir. Araştırma sonuçlan ayrıca, eğitim görülen yıl sayısı, deneyim, kredi kullanımı, kadınların sebze tarımına katılım puanı ve enformasyon skoru değişkenlerinin teknik yetersizliği azalttığını göstermiştir. Çiftçinin yaşı, aile büyüklüğü, tarım dışı gelir ve işletme büyüklüğü değişkenleri ile teknik yetersizlik arasında pozitif ilişki söz konusudur İyi planlanmış yayım çalışmaları ile çiftçi eğitim programlarının uygulanması ve bu çalışmalara kadınların entegre edilmesi ve çiftçilerin kredi kaynaklarına ulaşımını kolaylaştıracak stratejilerin geliştirilmesinin, sebze tarımında teknik etkinliği artırabilecektir.
Anahtar Kelimeler: Sebze Tarımı, Stokastik Sınır Analizi, Teknik Etkinlik, Teknik Etkinliği Belirleyen Faktörler

Araştırmayı İndir

Tanmsal Faaliyetlerin Sürdürülebilirliğinin Değerlendirilmesi: Samsun İli Örneği

Yazar: Vedat  Ceyhan, Mehmet Bozoğlu, Kürşat Demiryürek, H.Avni Cinemre, Osman Kılıç
Yıl: 2006
Yayım Yeri: 7. Türkiye Tarım Ekonomisi Kongresi Antalya
Konu: Tarımsal İşletmecilik
Özet
Bu araştırmanın amacı Samsun ilinde yürütülen tarımsal faaliyetlerin sürdürülebilirliğini değerlendirmektir Araştırmada kullanılan veriler 2004-2005 üretim dönemine ait olup, basit tesadüfi örnekleme metodu ile seçilmiş 93 tarım işletmesinden anket yoluyla elde edilmiştir. Araştırmada tarımsal faaliyetlerin sürdürülebilirliği ekonomik, sosyal, teknik açıdan ve çevre yönünden olmak üzere 4 ana grup altında İncelenmiştir. İnceleme alanı için toplam sürdürülebilirlik indeksi, seçilen 40 sürdürülebilirlik göstergesinden yararlanarak hesaplanmıştır. Araştırma sonuçlan, inceleme alanında tarımsal faaliyetlerin sürdürülebilirliği açısından ciddi problemlerin var olduğunu göstermiştir. Birinci ve II. alt bölgeler için en önemli problem ekonomik sürdürülebilirlik iken, III alt bölge için sosyal yönden sürdürülebilirlik en önemli sorunu teşkil etmektedir. İnceleme alanında sosyal sürdürülebilirliği tehdit eden en önemli sorunların kanalizasyon ve sağlık hizmetlerinin yetersizliği gibi altyapı problemleri ile mülkiyet sorunu olduğu tespit edilmiştir. Sürdürülebilirlik açısından tarımsal faaliyetlere yatırılan sermaye karşılığında elde edilen gelirin yetersizliği ise en önemli ekonomik sorundur. Kimyasal girdilerin önerilen dozun üzerinde kullanılması, çevre yönünden sürdürülebilirliğe engel olabilecek en önemli unsurdur. Sulama suyu yetersizliği ile su erozyonu ise tarımsal faaliyetlerin teknik yönden sürdürülebilirliğini sınırlayan en önemli faktörlerdir. İnceleme alanında, işletme düzeyinde verimliliğin artırılması, maliyetlerin kontrol altına alınması, tarım dışı yatırımların tarıma yönlendirilmesi tarımsal faaliyetlerin sürdürülebilirliğine olumlu katkı sağlayabilecektir. İşletme düzeyinde alınacak bu önlemler ulusal düzeyde alınacak yapısal önlemlerle desteklenmeli ve özellikle altyapı sorunları ve mülkiyet sorunu hızlı bir şekilde çözümlenmelidir
Anahtar Kelimeler: Samsun, Sürdürülebilirlik Göstergeleri, Sürdürülebilirlik İndeksi

Araştırmayı İndir

Samsun İlinde Kadın Çiftçilerin Kooperatifleşmeye Karşı Tutumları

Yazar: Esin Hazneci, Bakiye Kılıç, Kerem Hazneci, Vedat Ceyhan
Yıl: 2012
Yayım Yeri: 10. Tarım Ekonomisi Kongresi
Konu: Tarımsal Örgütlenme
Özet
Samsun ili Bafra ve Çarşamba ilçesinde kadın çiftçilerin kooperatifleşmeye karşı tutumlarının belirlenmesi, kooperatiflere kadının katılımını artırmak açısından büyük önem taşımaktadır. Bu sebeple çalışmanın temel amacı kadınların kooperatifleşmeye karşı tutumlarının ortaya çıkarılması ve kooperatiflere katılmada hangi faktörlerin etkili olduğunun belirlenmesidir. Araştırmanın ana materyalini Samsun ili Bafra ve Çarşamba ilçelerinde yaşayan çiftçiler arasından Basit Tesadüfi Örnekleme yöntemiyle seçilen 50 kadın çiftçiden anket yoluyla elde edilen veriler oluşturmaktadır. Araştırmada tanımlayıcı istatistikler, T testi ve ki-kare analizleri kullanılmıştır. Araştırma sonuçları, kadın çiftçilerin %6’sının kooperatife ortak olduğunu göstermiştir. İncelenen kadınların yaklaşık %39’u kooperatifi saman, gübre ve naylon satan yer, %30’u para çekilen yer olarak tanımlamaktadır. Ankete katılan kadınların %66’sı, daha çok erkeklerin baskısından kurtulmak ve kadınların tarımsal çalışmadaki etkinliğini artırmak amacıyla kooperatif kurma fikrine katılırken: %26’sı bu işi erkeklerin bildiğini ve erkeklerin kendilerine kızacağını düşündükleri için bu fikre katılmamaktadır. Kadınların %8’i ise kararsız olduklarını belirtmiştir. İnceleme alanında yürütülen kooperatif ile ilgili yayım ve eğitim çalışmalarının etkinleştirilmesi, kadın çiftçilerin kooperatife karşı olumlu tutum oluşturmasında yararlı olabilecektir. Kadın çiftçilerin kooperatifleşmesinde önemli bir engel olmaktan çıkarılması için, erkeklerin hedef kitle olduğu özel eğitim çalışmaları yürütülmelidir.

Anahtar Kelimeler: Kooperatifçilik, kırsal kadın, Samsun
Araştırmayı İndir

Türkiye’de Balık Unu ve Yağı Üretimi ve Ticareti: Mevcut Durum, Sorunlar ve Çözüm Önerileri

Yazar: Murat Emir, Hasan Oğuz Karadağ, Fatih Ege, Vedat Ceyhan
Yıl: 2012
Yayım Yeri: 10. Tarım Ekonomisi Kongresi
Konu: Tarımsal ve Tarıma Dayalı Sanayi
Özet
Dünya balıkçılık üretimi son yıllarda giderek artmıştır. Kültür balığı yetiştiriciliği sektöründeki gelişmeler bu artışta itici güç olmuştur. Kültür balığı yetiştiriciliğinde en önemli girdi olan balık yeminin üretiminde temel ham madde balık unu ve yağıdır. Bu sebeple balık unu ve yağı üretimi kültür balıkçılığının gelişimi için büyük önem taşımaktadır. Bu çalışmanın amacı, Türkiye’de balık unu ve yağı üretim ve ticaretini incelemek, balık unu ve yağı üreten işletmelerinin mevcut durumu ile sorunlarını ortaya koymak ve çözüm önerileri geliştirmektir. Araştırmanın ana materyalini Türkiye’de balık unu ve yağı üreten 12 işletmeden anket yoluyla elde edilen veriler ile sektöre ilişkin makro seviyedeki veriler oluşturmuştur. Araştırma sonuçları sektörde yer alan işletmeler arasındaki yoğun rekabetin balık unu ve yağı üretiminde temel hammadde olan hamsinin tedariki aşamasında başladığını göstermiştir. İncelenen işletmeler balık avcılarına sezon başlangıcında yaptıkları anlaşmalar ile önceki yıl performanslarına göre avans vererek hammaddeyi garanti altına almaya çalışmaktadırlar. Araştırmada bir ton hamsiden ortalama 170 kg balık unu, 120 kg balık yağı elde edildiği ve çaçada söz konusu randıman oranlarının balık unu için %14, balık yağı için %4 olduğu tespit edilmiştir. Pazarlama sorunu olmayan işletmelerin, yapacakları geri kazanım yatırımları ile atık olarak kaybedilen balık ununu azaltmaları işletmelerin etkinliklerini artırabilecektir.

Anahtar Kelimeler: Balık unu, balık yağı, Türkiye.
Araştırmayı İndir

Türkiye’de Tarım Arazilerinin Kamulaştırma Bedellerinin Tespitinde Karşılaşılan Sorunlar ve Çözüm Yolları

Yazar: Harun Tanrıvermiş, Erdemir Gündoğmuş, Avni Birinci, Vedat Ceyhan
Yıl: 2002
Yayım Yeri: 5. Türkiye Tarım Ekonomisi Kongresi Erzurum
Konu: Tarımsal Kıymet Takdiri ve Bilirkişilik

Araştırmayı İndir

Samsun İli Kırsal Kesimde Yoksulluk Düzeyi

Yazar: Bakiye Kılıç, Nur İlkay Sönmez, Vedat Ceyhan, Osman Kılıç, Orhan Gündüz
Yıl: 2012
Yayım Yeri: 10. Tarım Ekonomisi Kongresi
Konu: Kırsal Kalkınma ve Yoksulluk
Özet
Gelişmiş ülkeler arasında yer alan Türkiye’de özellikle kırsal kesimdeki yoksulluk düzeyi ile ilgili yeterli araştırmaların olduğu söylenemez. Bu sebeple araştırmada, Samsun ili kırsal kesiminde yoksulluk düzeyinin köy bazında ortaya konulması amaçlanmıştır. Araştırma materyalini Samsun iline bağlı Atakum, Alaçam, Asarcık, Ayvacık, Bafra, Canik, Çarşamba, Havza, Ilkadım, Kavak, Ladik, Salıpazarı, On dokuz Mayıs, Tekkeköy, Terme, Yakakent ve Vezirköprü İlçelerinin Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlükleri’nden, İl Özel İdaresi’nden, İl Sağlık Müdürlüğü’nden, İl Milli Eğitim Müdürlüğü’nden ve Türkiye İstatistik Kurumu (TUİK)’n dan elde edilen köy bazındaki veriler oluşturmaktadır. Yoksulluk düzeyinin ölçülmesinde yoksulluk indeksinden yararlanılmıştır. Yoksulluk indeksi hesaplanırken köylerin; elektrik varlığı, öğretmen başına düşen öğrenci sayısı, ortalama hane halkı büyüklüğü, en yakın sağlık kuruluşuna olan uzaklığı, ilçe merkezine uzaklığı, asfalt yol uzunluğu, içme suyu ve kanalizasyon varlığı, doktor başına düşen hasta sayısı ve kişi başına düşen brüt gelir değişkenleri kullanılmıştır. Araştırma sonuçları yoksulluk düzeyi düşük olan köylerin Samsun ili II. alt bölgesinde yer alan Asarcık, Kavak veledi ilçelerinde, yüksek olan köylerin ise I. alt bölgede yer alan On dokuz Mayıs, Terme ve Bafra ilçelerinde yer aldığını göstermiştir. Yoksul ilçelerde, kanalizasyon varlığı artırılmalı, alternatif gelir olanakları yaratılarak kişi başına gelir artırılmalı ve köylerde okul ve öğretmen sayıları artırılarak öğretmen başına düşen öğrenci sayısı azaltılmalıdır.

Anahtar Kelimeler: Kırsal, yoksulluk, yoksulluk indeksi, Samsun.
Araştırmayı İndir